امام حسین علیه السلام

اشاره به مقام محبت الهی میکند : وقتی که انسان از کلمه عین در زبان عربی استفاده میکند و به کسی میگوید جای تو بر چشمان من است یعنی تو برای من اهمیت بسیاری داری ، و این کلمه به هر انسانی گفته نمیشود پس در اینجا وقتی که خداوند متعال به پیامبرش میفرماید که ((﴿وَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعۡیُنِنَاۖ وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ حِینَ تَقُومُ﴾ [الطور ٤٨] یعنی در مقابل حکم الهی صبر پیشه کن برای اینکه تو در چشمان ما جا داری گویا خداوند میخواهد به او بفرماید که تو از نزدیکترین اشخاص و از مقربین هستی که مقامش در چشمان ما است ، پس این در حقیقت مقام محبتی است متبادل بین خالق و مخلوق ، و گویا این عبارت اشاره به مقام فناء میکند که این بالاترین مراتب قرب و رعایت الهی است. و همچنین در کلمات امام حسین عليه السلام امری است که دلالت بر اطمینان کامل میکند به اینکه هر امری که اجرا میشود در زیر نظر و چشمان مودت و محبت مولا است و این مقام محبت متبادل است بین عبد و پروردگارش ، و عنایتی است ربانی برای مقربین به درگاه الهی کسانی که خداوند آنها را خلق نموده آن کسانی که آنها را قبل از خلق کائنات خلق نمود و انواری بودند در عرش الهی پس این افراد مقام قربی دارند که مناسب با مقام آنها است و رعایت خاصی را این مقام میطلبد که برای هر انسانی در این زمین نخواهد بود. محبت بالای تکلیف الهی است: همه مسلمانان به شکل عادی اعمال صالح انجام میدهند یعنی همه واجبات خود را انجام میدهند برای اینکه تکلیفی الهی است از جانب خداوند متعال ، و امام علی عليه السلام مردم را به سه قسم تقسیم نمودند از لحاظ عبادت وقتی که فرمودند بعضی از این افراد عبادتشان به خاطر ترس از دوزخ است و بعضی دیگر او را عبادت میکنند به خاطر اینکه طمع در رسیدن به بهشت دارند ، ولی انسانهای عظیم الشأن او را عبادت میکنند برای اینکه او را اهلی برای عبادت کردن میابند ، او را غایت همه غایتهای مشاهده میکنند که وجودی است لامتناهی و همه مخلوقات به سوی او چه بخواهند و نخواهند حرکت میکنند پس آنچه اولیا و امامان علیهم السلام انجم میدهند در حقیقت بالای تکلیف است برای اینکه کل وجودشان محبت و مودت است و به همین دلیل او را با اشتیاق و محبت عبادت میکنند و برای قرب او سعی وتلاش مینمایند. نکته های مهمی که باید آنها را مد نظر قرار دهیم: کلمه بأعیننا یک مرتبه به صیغه جمع آمده وقتی که خداوند بخواهد عظمت خویش را بیان نماید و هیمنت خود بر عالم را نشان دهد همانگونه که مثلا میفرماید (إنا نحن نزلنا الذکر) در اینجا از کلمه انا که دلالت بر جمع است استفاده نمود برای بیان عظمت خویش پس در این حال ممکن است که کلمه بأعیننا در این آیه های قرآنی دلالت بر عظمت خداوند در این امر میکند که احتیاج به توجه و عنایت خاص الهی است. و ممکن است کلمه باعیننا به صیغه جمع آمده برای اشاره به تعدد علتها و اسباب در این عالم یعنی عالم امکانی ، برای اینکه کشتی نوح ساخته شود بشر احتیاج به امور بسیاری دارد که باید با هم جمع شوند تا این کشتی ساخته شود یعنی علتها و اسبابی مادی و معنوی در این عالم وجود دارند که باید با هم جمع شوند و به همین دلیل ممکن است که این کلمه به صیغه جمع آمده باشد لیکن در مورد حضرت موسی عليه السلام خداوند فرمود (ولتصنع علی عینی) ودر اینجا کلمه عین به صیغه مفرد آمده است و گویا اشاره به وحدت ذات الهی میکند که این نوزاد کوچک را در زیر عنایت خود بدون دخالت اسباب وعلل در عالم امکانی خلق مینماید در این حال این اهمیت بیشتری دارد و دلالت بر قرب بیشتری میکند و در اینجا نیز کلام امام حسین عليه السلام وقتی که فرمودند بعین الله گویا اشاره به مقام ذات الهی میکنند که آن حضرت را در زیر کنف رعایت و لطف و محبت خود قرار داده است و بدون واسطه علل و اسباب در عالم امکانی او را در رحمت و لطف خویش قرار داده است. ویا ممکن است که امام حسین عليه السلام فرمودند بعین الله به خاطر اینکه میخواهند تواضع پیشه کنند ، برای اینکه وقتی خداوند متعال در مورد خود سخن میگویند میفرمایند بأعیننا و وحینا برای نشان دادن مقام عظمت الهی لیکن وقتی امام حسین عليه السلام میخواهند در مورد رعایت الهی و محبت خداوند سخن بگویند با کمال توضع فرمودند بعین الله و نفرمودند بعیون الله. این مختصر کلامی بود از دریای متلاطم از معانی کلمات بزرگان امید آن است که خداوند متعال این عمل بسیار کوچک را از ما قبول نماید در این ماه با برکت که در آن ایمان به وسیله قدرت بیان پیروز گشت و انقلابی شد که عطای آن همیشه ودائمی است برای همه مؤمنان تا ظهور مهدی موعود عجل الله تعالی فرجه الشریف.

جلسه چهارم :در بیان جمله امام حسین ع وقتی که فرمودند هون علی ما نزل بی أنه بعین الله احتمال دوم : این عمل در زیر رعایت و وحی الهی است گویا امام حسین عليه السلام میخواهند بفرمایند که همانگونه که ساختن کشتی حضرت نوح عليه السلام در زیر رعایت و وحی الهی بود وقتی که خواستند مردم را نجات دهند امروز نیز عملی که من انجام میدهم برای نجات امت جدم رسول خدا صلى الله عليه وآله برای اینکه او کشتی نجاتی است که هر کسی که بر آن سوار شود رستگار میشود و هر کسی که تخلف جوید غرق خواهد گشت پس در حقیقت عمل آن حضرت احیا نمودن شریعت الهی است بعد از اینکه منحرف گشت و آثار آن را از بین بردند پس در این حال این عمل احتیاج به آن دارد که در زیر عنایت و رعایت الهی باشد. 2- وقتی گفته میشود این عمل بعین الله است ممکن است اشاره به این باشد که او مظهر تجلیات اراده الهی و اسمهای حق سبحانه وتعالى است و در این حالت این احتمال معنایی عظیم تر از معانی سابق دارد در این حال امام حسین عليه السلام عظیم تر از شخصی میشوند که اوامر الهی را اجر مینمایند برای اینکه به وسیله آن حضرت است که اراده الهی و علم و ایمان محقق میگردد ، من علم میاموزم تا عادل باشم لیکن او عین عدل است ، من قرآن را میاموزم تا آن را در زندگی خود اجرا نمایم لیکن او قرآن ناطق است ، پس در این حالت امامان و پیامبران چشم حق تعالای ناطق هستند همانگونه که امام صادق عليه السلام فرمودند خداوند متعال افرادی را خلق نمود از نور و رحمت خویش که آنها در حقیقت عین الهی هستند که نظاره گر است و گوش الهی هستند که شنوا است.(الإمامة والتبصرة ص 132) - یا اینکه میتواند اشاره به مرتبه الطاف الهی باشد : برای اینکه انسان اگر حقیقت امری باشد بدون شک محلی میشود برای الطاف الهی در این حال است که همه اعمال او به وسیله حقیقت لطف خاص الهی نسبت به او اجرا میگردد و این امری است که برای بقیه مومنین حاصل نمیشود پس گویا امام حسین ع خواستند بفرمایند که من در عین الهی هستند برای اینکه شریعت رسول خدا از بین رفت و من وسیله ای هستم که آن را احیا خواهم کردم در این حال الطاف الهی که متناسب با احیای شریعت الهی است شامل آن حضرت میگردد.

ماه محرم الحرام آرام آرام رخت بر می بندد آیا هدف از این ماه عظیم را آموخته ایم؟

محرم الحرام شهری که کشتن و جرم و جنایت در آن حرام اعلام شده است. آرام آرام به نهایت خود میرسد ، شهری که نه تنها حرمت کشتن مردم بی گناه را در آن رعایت نکردند بلکه قدم فراتر نهاده و سبط رسول خدا صلى الله عليه وآله را به شکل فجیعی به قتل رساندند . و یاران و فرزندان آن حضرت را در زیر اسبهای خود لگدمال کردند ، نه تنها حرمت آل رسول خدا صلى الله عليه وآله را حفظ نکردند بلکه پا فراتر گذاشته و آیه های قرآنی را نیز ترک کرد در حالیکه خود ادعا میکنند که مسلمان هستند و کتاب آنان قرآن است . خداوند در قرآن مجید از مسلمان خواست که مودم و محبت آل بیت رسول خدا صلى الله عليه وآله را حفظ نمایند و مقصود فقط معصومین علیهم السلام هستند . معصومینی که از نسل امام علی عليه السلام و حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها هستند. و از ما خواست که از آنها الگو و اسوه بسازیم و شیعه آنان گردیم و بر راه و روش آنان در این دنیا زندگی کنیم تا در دنیا و آخرت رستگار گردیم . پس این محرم حسینی است که باید با یاد این بزرگ مرد تاریخ آن را زنده کنیم و از عملکرد او راهی برای رستگاری خود بسازیم . این شخصیت تاریخی عظیم که امام حسین عليه السلام است خطاب به طاغوت زمان خود یعنی معاویه میکنند و میفرمایند چرا شیعیان آل بیت پیامبر علیهم السلام را در همه شهرهای این دولت به ظاهر اسلامی به قتل میرسانی ؟ چرا مردم را در زندانها شکنجه میدهید؟ چرا از مردم مالیاتهای هنگفت دریافت میکنید؟ چرا در این دیاری که ادعای عمل به قرآن سر میدهید به قرآن و قوانین عدل الهی عمل نمیکنید؟ آیا در این زمانی که زندگی میکنیم ، انسانی پیدا میشود که با چنین جسارت و شجاعتی در مقابل حاکم زمان خود بایستد و او را تهدید و توبیخ نماید؟ آیا یک شیعۀ واقعی وجود دارد که از اعدام انسانهای بیگناه سخن بگوید و اعتراض نماید؟ آیا یک مشایع حقیقی پیدا میشود که بگوید چرا گرانی کمر مردم را شکسته است و راه چاره ای نمی اندیشید؟ چرا مردم در فقر وفلاکت زندگی میکنند و برای آنان کاری انجام نمیدهید؟ چرا جوانان بی گناه را به دلایل واهی و پوچ به زندان می اندازید و شکنجه میدهید؟ چرا هر که را بخواهید تهمت ناروا میدهید و پرونده ای دروغین پر از فساد و جرم برای او میسازید و حکم اعدام در حق او صادر میکنید؟ آیا در زمان ما حسین صفتی وجود دارد ؟ یا اینکه ما فقط در زمانی زندگی میکنیم که مدعیان راه حسین عليه السلام بسیارند در حالیکه عملکردشان در حقیقت یزید صفت و معاویه کردار است. چگونه با وجود احادیث بسیاری که انسان ساکت از بیان حق را شیطان صفت نامید باز در این زمان سکوت در مقابل ظلم و ستم را تقوا می نامند و عالم ساکت از حق را متقی و سالک میگویند . در زمانی زندگی میکنیم که متاسفانه حق را به اسم باطل جلوه میدهند و باطل را به شکلی زیبا و کلماتی دلنشین به اسم حق به مردم تلقین میکنند. ادعای تشیع و اسلام میکنند در حالیکه عملکرد آنان همچون یزیدیان وامویان است. آری آنان همان یزیدیان این زمان و طاغوتهای این مرحلۀ تاریخ هستند که هچون قرنهای گذشته اسمشان به عنوان حاکمان دولتهای اسلامی و امیر بر مؤمنان نوشته خواهد شد همانگونه که تاریخ گذشته طاغوتیان را به اسم امیر مؤمنان و اولیای بر حق مردم در زمان نامید هر چند عملکرد آنان همچون نمرودیان و فرعونیان و جلادان زمان بود . با آرزوی بیداری قلبها از خواب غفلت و با آرزوی روزی که حسین صفتان حقیقی سلطه زمان را به دست بگیرند تا جهان را از ظلمت و تاریکی به سوی نور و روشنایی هدایت نمایند. سخنراني توسط: منصوره شبيري خاقاني http://www.mansourehshobeyri.org/fa/